rss search

Verbroken verloving

line

Nadat ik een huwelijk op het laatste moment afgelastte, ging ik naar het buitenland. Om alles te vergeten. Precies één week na “onze” datum ontmoette ik je. Je zei: blijf bij me, deze weken. Je verdient rust, na wat je meegemaakt hebt. Ik wil je dat geven. Ik bleef bij je. Op de dag dat ik terug naar huis zou vliegen, zei ik: “Ik wil in het buitenland wonen. Hier lijkt me een mooie plek.” Jij zei: “Je doet dit toch niet voor mij?” Ik schudde mijn hoofd. Natuurlijk niet. Ik ken je net twee weken. Heb net een verloving verbroken. Ik zei: “ik doe dit voor mezelf.” Om je niet de stuipen op het lijf te jagen. Om het luchtig te houden. Ik weet dat jij al meer dan 10 jaar alleen bent. Ik verkocht mijn huis. Ik deed mijn spullen van de hand. Ik verbrandde mijn schepen. Ik verhuisde in januari. En ja, ik deed het voor jou. Voor ons. Omdat jij in die paar dagen mijn beste vriend geworden was. En ik van je houd. Ik hoop dat je me toelaat, in je hart. Niet alleen als vriend, maar als je geliefde. Ik heb tijd. Alle tijd.