rss search

Troosteloosheid

line

Een verhaal van oneindige troosteloosheid. Op mijn site “Bolwerk der vrije gedachten”: staat er een uitgebreid romantisch ideaal beschreven . Op het toppunt van mijn lyrisch kunnen, heb ik Alice uit Sneek zes gedichten geschreven, waaronder een sonnet en een ollekebolleke. Dat was in de tijd dat zij naar haar zoon in Amerika was. Voor vier weken.

Alice had ik drie keer ontmoet in september 2013. Ons gevoel was magisch. Het was alsof ik aan een nieuw leven was begonnen, na een zomer vol van misére, waarin ik drie schaakvakanties heb moeten afzeggen, o.a wegens hevige nierkolieken. Smoorverliefd, boordevol energie en onstuitbaar levenslustig, leek ik na die gedenkwaardige ontmoetingen de hele wereld aan te kunnen. Zij vulde mijn hart en ziel gedurende dat epoque met zeldzame en zeer speciale liefde. Na Amerika heb ik haar nog gebeld voor het maken van een afspraak. Het was de week voor mijn schaakvakantie in Hoogeveen, alwaar ik negen dagen zou verblijven. Het is er niet meer van gekomen. Zij had geen tijd, moest haar jetlag verwerken en na Hoogeveen (18 –26 oktober) , had zij de taak op zich genomen om haar alleenstaande zieke broer bij te staan met het oog op zijn verzorging wegens zijn prostaatoperatie. Nadien moest ik haar het bericht vertellen, van mijn bijna doodservaring op 2 november 2013. Zij wilde mij nog opzoeken in het ziekenhuis, maar daar had ik geen behoefte aan. Ook wilde zij mij wel opzoeken thuis, indien ik dat te kennen gaf, maar ook daar heb ik van af gezien. Waarom? Om mijn romantisch ideaal en illusie in stand te kunnen houden. Indien die namelijk door de harde en weerbarstige praktijk ingehaald zou worden, zou ik die ook nog hebben moeten verliezen en prijsgeven en nu heb ik het idee om mijn grote illusie te kunnen blijven koesteren. Ook weet ik niet, of wij daadwerkelijk voor elkaar bestemd zouden zijn geweest. Dat blijft ook een eeuwige en onbeantwoorde vraagstelling.

Feit is wel dat wij heel veel brieven naar elkaar geschreven hebben en dat Alice door haar Amerika-reis afstand tussen ons begon te voelen. Zij wilde de draad wel weer oppakken, maar het noodlot was en bleef onverbiddelijk en meedogenloos. Zo blijven de speciaal vorm gegeven expressieve en zorgvuldige geconstrueerde teksten en suggestieve gevoelsuitingen bij mij achter waar zij samen met mij in schoonheid zullen sterven. Zo eindigde een gouden sprookje in een ware nachtmerrie , verscheen de dood voor de gladiolen en was er weer eens een modern klassiek drama te voorschijn getoverd en een droom gekraakt. Alice, ik zal jou nooit vergeten, je altijd blijven liefhebben, en ik zal aan je blijven denken tot aan mijn laatste snik. Vergeet dat nooit, en mocht je dit ooit lezen, mijn gedachten zijn en waren elke dag bij jou, ondanks de vele pijnen en hevige ongemakken. Jan Posch, 22 november 2013.