rss search

Tinder

line

Jij. Tinder werd non-stop appen. Appen werd bellen. Bellen werd elkaar zien. Ik wist het binnen tien seconden. Jij wist het meteen. Binnen drie weken hadden we het over samenwonen, over onze toekomstige kinderen, over de reizen die we samen zouden maken. Ik snapte opeens de boeken en de liedjes. Dus dit was het. Jij was het. Jij bent het. Met kerst stuur je me nog: Godverdomme, lief. Trouw met me. Ooit. Natuurlijk zou ik met je trouwen. Ik, die altijd tegen het huwelijk was. Ik was de jouwe. Een dag later sloeg je depressie opeens in. Dat diepe, donkere monster nam bezit van je. Jij was weg en er kwam iemand voor in de plaats met een blik in zijn ogen die ik niet kende. En toen kwam zij. Je ex. De ex waarvan je me had verteld dat ze psychisch niet goed in orde is. De ex die je belt voor elke paniekaanval. De ex die zich in je vastbijt als een piranha en je belooft dat ze er alles aan zal doen om je gelukkig te maken. Ik zit hier. Ik ben kapot. Ik ben op. En jij? Jij hebt een achtbaan in je hoofd. Jij laat dit gaan, ons gaan. Je zei me ooit dat je dit nog nooit gevoeld had. Waarom durf je dan niet meer? Ik moet mezelf oprapen. Ik moet je laten gaan. De vraag is alleen: hoe laat je in godsnaam de liefde van je leven gaan?