rss search

Pieter

line

Tinder, loslaten, de beneden buurman en het shirt…ze staan hier allemaal. En ja, ze waren allemaal van mij. Allemaal biechten die ik van me af moest schrijven om over je heen te komen. Ik lees het terug en zie mijn eigen verwerkingsproces. Het is nog gaande. Ik begraaf me in mijn werk maar als ik ‘s avonds doodmoe thuiskom, is het nog steeds jouw naam die door mijn hoofd spookt. Ik rol in bed automatisch naar ‘mijn’ kant, in plaats van het midden te bezetten. De nachtmerries, de mooie dromen, je komt er altijd weer in voor. Ik vind korte vluchten bij andere mannen, maar op het moment dat ik mijn nagels in hun rug verankerd heb en mijn ogen sluit zie ik jou voor me. Soms denk ik te voelen dat je aan me denkt en soms ben ik heel boos op je. Had je maar één seconde voor ons gevochten in plaats van weg te lopen zoals je wegloopt voor alles in het leven dat moeilijk is. Had je maar niet zo gelogen over alles. Had je me maar niet bewust zoveel pijn gedaan. Ik neem het je kwalijk dat jij een stuk van me hebt gekregen dat ik nooit meer terugkrijg. En toch, ondanks alles, hoop ik nog steeds dat jij op een dag weer voor de deur staat. Dat je na een after met een biertje in je ene hand en een sigaret in de andere met kleren en al onder de douche stapt om me even te zoenen. Ik mis die tijden. Ik mis jou. Ik denk godzijdank eindelijk niet meer 24/7 aan je en ik weet dat het wel goedkomt maar helemaal dezelfde vrouw word ik nooit meer. En daar, Pieter, daar haat ik je om.