rss search

No Contact

line

Ik werd in 2013 best diep ontroerd en geraakt door iemand. Werd nooit zo geraakt door iemand in mijn leven. Een jonge, mooie vrouw. We hebben iets kort en heel intens gehad. Gevoelens. Aanraking. Passie. “Het doet me echt wel iets” heeft ze tegen mij ooit gezegd. Maar ook “Maar ik weet het niet..” Zij zat in een “dilemma”. Wel of niet er voor gaan.

Was er niks gebeurd tussen ons, was het ok voor mij geweest. Ik had haar aantrekkelijk blijven vinden, maar had makkelijk verder met mijn leven, zonder enkele verwachtingen. Dat zei ze ook tegen mij, om geen verwachtingen te hebben. Maar gelijkertijd ging ze wel voor. Liet haar gevoelens vrij. Ok, het was zomertijd, alles is open en mag.. Maar we hebben best wel wat beleefd, samen.

Zij was echt into it toen we elkaar zagen. Allebei into it. Eens zei ze, “Ik dacht dat het zo voelde omdat ik lang niet aangeraakt werd, maar het is wel hoe JIJ mij aanraakt.” En dat ik een lievertje was, en zij ook had behoefte aan liefde en in elkaars armen zijn. Ja, dat deed ook best wel iets met mij dan. Ik werd verliefd… Het was zeker echt niet casual. Zij had ook gevoelens maar.. ja.. was ook bang.

En uiteindelijk heeft zij voor haar angst gekozen. Was ook bang om met mijn gevoelens te spelen. Soms vraag ik me af of ze dat wel of niet eigenlijk heeft gedaan, ook onbewust… Te veel aandacht van mijn kant..? Zij begon koud en afstandelijk en soort van zakkelijk met mij te doen… Ik begreep het niet. Echt niet. “Hoe kan dat?”, vroeg ik me af. Want ik voelde het wel, van haar kant zowel als van mijn kant, dat we echt iets voor elkaar voelden.. Het was zo duidelijk.. Dus waarom er niet voor gaan? Simpel..

Toen begon de discussies. En niet eens “live”, doordat wij ver van elkaar wonen. Ook niet telefonisch, dat je op z’n minste elkaar hoort en voelt. Nee, allemaal via tekstberichten. Whatsapp. Of Facebook. In het begin is het ok, maar na een tijd begint het lastig te worden. Je zit niet meer met iemand te praten, nee, je praat tegen een apparaat. Discussies over de hoe en wat. En ik kon het steeds minder makkelijk loslaten. Het werd steeds ingewikkelder. Ik mist het contact steeds meer. Werd erger. Ik kon niet door met mijn normale leven; er was iets belangrijks in mijn geest & leven die nog niet opgelost was.

Periodes van “geen contact” en daarna “weer contact”. Een beetje chaotisch allemaal. Messy. Verwarrend. Dat wist zij ook, dat wat zij deed verwarrend was. Ze zei wel sorry voor. Maar sorries helpen echt niet. Ik denk eerder dat het meer voor haar verwarrend was. Vrienden van mij zeiden dat het eigenlijk niet mijn probleem was, en dat ik beter afstand kon nemen. Ok, verstandig en alles, maar ja, ik was verliefd en wilde het beste voor haar en voor mij. Misschien meer voor haar zelfs. En de pijn die stiekem begon te kruipen. Ik was er klaar voor, noemt het een relatie, of iets anders, maakt mij niet uit; eigenlijk om onze connectie te leven en beleven. Het laten zijn, wat het dan ook is, niet negeren, niet wegrennen, durven, ontdekken, voelen.

Zij durfte het niet. Aan de ene kant kon ik dat heel goed begrijpen. Zij heeft haar verleden, heeft best veel moeite mee gehad. Verlies van vertrouw in de liefde. Dus ik probeerde en deed alles wat ik kon om haar te helpen die vertrouw opnieuw te kunnen vinden. Niet gelukt. Misschien omdat ik te zeenuwachtig en ongeduldig werd. Misschien heb ik er zelf niet genoeg in vertrouwd. Misschien wilde ik het ook niet echt. Misschien was wat wij hebben gehad eigenlijk voldoende. Maar ik kon niet loslaten. Zij begon hier last van te krijgen. “Ik wil dat je me nu laat”, zei ze. Meermaals. Maar ik ging er mee door. Obsessief geworden eigenlijk. Veel gehuild ook. Vreselijk is dat allemaal. Ik was echt verliefd.. Hoe meer afstand, hoe meer ik bleef hangen. Tot ik niet meer met haar twijfels kon dealen. Ik wilde niet zo mee bezig zijn, tenminste, niet op die manier. Ik mist haar. Haar energie, aanwezigheid… Uiteindelijk is het echt geen contact meer geworden. Wij hebben geen tussenweg met elkaar kunnen vinden.

Zij stelde vriendschap alleen voor, ik zei duidelijk dat ik niet wist of ik dat zou kunnen.. Uiteindelijk een soort conflict.. Allebei zo koppig.. En dan eind verhaal. Ik weet dat ik in haar hart steeds ben, en zij in mijn hart. Ik ben langzaam mijn leven weer aan het oppakken. Het gaat goed. Maar het voelde wel alsof iemand dierbaar was overleden, en ik moet dat proces doorheen. Verlies. Gelijkertijd heeft het mij best veel gebracht. Een innerlijke transformatie. Ik ben diep mijn eigen kwetsbaarheid in gedoken, en heb deze volledig aan haar laten zien. Dat doen niet zo veel mensen makkelijk. Mijn leven weer opgepakt dus. Terwijl het einige wat echt belangrijk en zinvol in het leven, de liefde tussen twee mensen, nu – momenteel – uit mijn leven is.

De pijn, die voel ik in mijn buik. Die komt regelmatig terug. Ik heb er genoeg van. Ik wil het niet meer voelen. Ik wil leven. Ik weet dat ik heb meegemaakt wat zij toen, in haar verleden, meegmaakt had. Ik heb haar energie opgepakt. Ik geloof toch dat ik haar iets heb gegeven. Misschien iets meer vertrouw. Misschien iets anders. In ieder geval, ik heb van haar volledig van mijn hart gehouden, en dat liefde aan haar gegeven en laten voelen. Ik wilde het geven. Volledig. Voor haar. Mijn laatste bericht naar haar was om haar te bedanken voor alles wat zij mij heeft gebracht, dat ik wens haar alles, met liefde. Ik heb niks terug gehoord, en verwacht ook niks. Zij blijft dat “no contact” doen. Ik kwam haar een paar keer tegen toch in de afgelopen maand, en elke keer was het zij die naar mij toe kwam om contact te maken, en was duidelijk blij om mij te zien. En toch daarna, “geen contact”. Wat kan ik hier mee. Doorgaan met mij eigen leven.