rss search

line

Daar was hij dan. In de lucht. Niet als Superman, of als man met vleugels, maar als jonge student op weg naar Amerika om daar voor een jaar een opleiding te volgen. Ik wilde achter hem aan, ik wilde hem brieven sturen, ik wilde hem laten weten hoe ik me voelde. Na drie maanden had ik eindelijk de durf, het lef, de moed gehad om hem in een brief op te schrijven wat hij in mijn hoofd aan het rondspoken was. Ongeveer twee maanden later, toen ik de brief af had, toen ik zelfs zijn adres daar had achterhaald en deze op de envelop al had neergezet, vertelde hij dat hij terug was bij zijn ex. Ik ben blij dat deze brief de rode bus bij mij om de hoek nooit gehaald heeft… Als wraak, als een soort messteek in zijn keiharde rug, als verdomd veel goede redenen die ik kon bedenken, ben ik het bed ingedoken met zijn broer. Alleen dat. Geen relatie. Nadat hij terug kwam van zijn opleiding kwam hij af en toe weer met hangende pootjes terug en kon ik hem overheerlijk afwijzen. Gewoon omdat het kon. Ik heb hem nog één keer aan mijn lippen laten hangen in zijn dronken bui. Gewoon omdat het kon, en omdat ik op die manier de rollen om kon draaien.