rss search

line

De eerste keer dat ik je zag stamelde ik wat onzin uit en voelde ik mijn knieën knikken. Je vroeg me later mee voor een lunchwandeling in het bos. Verlegen en met rode wangetjes liep ik naast je. Al snel werd het bos ingeruild voor plekken waar we ongezien konden zoenen. Dit kon niet blijven duren, het mocht niet zijn en dat wisten we beiden. Toen ik je laatst tegenkwam, allebei met nieuwe liefdes, knikte mijn knieën nog net zoveel.